Delen
Zwaaien of niet?
Ik zal maar meteen met de deur in huis rollen… Ik zit met een enorm probleem. Het is een zwaaiprobleem. Het doet zich voor als ik aan het fietsen ben met mijn handbike. Dan krijg ik op kruisingen waar ik geen voorrang heb namelijk heel vaak tóch voorrang van automobilisten. Dat had voor mij niet perse gehoeven, ik stond net even lekker uit te blazen.
Maar ja, het is natuurlijk wel goed bedoeld en daarom wil ik deze heer annex dame in het verkeer dan graag netjes bedanken, maar ik weet niet hoe. ‘Dat is toch makkelijk?’ Denkt u wellicht, ‘gewoon even zwaaien’. Maar niets in het leven van een roller is makkelijk kan ik u garanderen. Als ik vriendelijk zwaai namelijk, kan ik niet goed op gang komen met mijn handbike want daar heb ik mijn beide handen voor nodig. Dus dat zwaaien levert dan onnodig extra vertraging op voor de vriendelijke automobilist (en die paar licht geïrriteerde bestuurders erachter). Niet bedanken echter is netjes noch aardig en ook niet al te beschoft.
Het enige dat dan rest is een minzaam knikje met het hoofd, of één vinger omhoog doen (niet de middelste!). Dus dat doe ik dan maar, al valt dat niet erg op.
Als ik zelf autorijd is het totaal anders uiteraard. Dan krijg ik nooit onterecht voorrang. Dan ben ik net zo gehaat als al die andere automobilisten om dat ik dan incognito ben qua rolstoel. En dan kunt u roller op handbiker zijn tot u een ons weegt, onterecht voorrang van mij kunt u vergeten! Ik ben bikkelhard in die dingen. Ik geef uitsluitend voorrang aan hoogbejaarde kreupele dames met dito hondjes.
Ik stel dan ook voor dat we voortaan voor handbikers en rollers ook gewoon de normale voorrangsregels hanteren. Dat is wel zo overzichtelijk en dan weet iedereen waar-ie aan toe is. En dan is het zwaaiprobleem ook meteen uit de wereld.
Dus roller of niet: voorrang is voorrang en achterrang is achterrang (of narang, dat weet ik niet precies).
